[Wybór refleksji Emanuela Machnickiego, z audycji z cyklu „Drzewo Oliwne” emitowanego przez internetowe Radio Chrześcijanin]

Grudzień pokrywa się w znacznej mierze z miesiącem Kislew w żydowskim kalendarzu. W tym czasie dni szybko stają się krótsze i następują coraz dłuższe, ciemne noce. Zimową melancholię chrześcijanom łagodzi radowanie się „Światłością, która przyszła na świat” a Żydom – wspominanie oczyszczenia i poświęcenia zbezczeszczonej w czasach Antiocha IV Świątyni, którego upamiętnieniem są święta Chanuki.

Tytułową prawdę przypomina święto Purim, którego nazwa pochodzi od słowa los, po hebrajsku pur. Święto jest obchodzone w dniach 14 i 15 miesiąca adar, (w naszym kalendarzu w tym roku przypada 28 lutego), na pamiątkę zarządzenia zapisanego w Księdze Estery, która omawia epizod z dziejów Żydów na wygnaniu w Persji. W myśl tego zarządzenia Żydzi mieli rokrocznie święcić „… czternasty dzień miesiąca adar i piętnasty dzień tego miesiąca, jako dni, w których Żydzi zyskali spokój od wrogów swoich i jako miesiąc, w którym troska zamieniła im się w radość a żałoba w dzień pomyślny”

W Izaj. 40,1-11 słychać cztery głosy:

1. Głos Pana do narodów po niewoli babilońskiej Izraela (w.1-2)
2. Głos wołającego na pustyni judzkiej (Jana Chrzciciela) przed przyjściem Mesjasza (w.3-5)
3. Głos Ewangelisty w obecnym czasie (w.6-8)
4. Głos Syjonu i Jeruzalemu przed powtórnym przyjściem Mesjasza w chwale (w.9-11)

Szir HaMa’alot – Psalm 126 jest tradycyjną pieśnią żydowską, hebrajską opartą na Biblii. Jest jedną z pośród 15 „Pieśni pielgrzymek” Dawida. Psalm 126 jest śpiewany przez religijnych Żydów na początku miesiąca, w dni świąteczne, po posiłku, w szabat. Ta radosna pieśń była śpiewana przez chóry Lewitów stojące na schodach między dziedzińcem kobiet i mężczyzn w Świątyni.